Sa pagdiriwang ng Biyernes Santo, taimtim na ginugunita ng Simbahan ang paghihirap at kamatayan ni Hesukristo. Nagsisimula ang liturhiya sa katahimikan, kung saan ang pari ay humihiga nang patirapa sa harap ng dambana, isang tanda ng pagpapakubaba, pagluluksa, at pakikiisa sa sakripisyo ni Kristo. Sa sandaling ito, ang buong sambayanan ay nananatiling tahimik, nagdarasal, at nagmumuni sa lalim ng pag-ibig ng Diyos na inihayag sa krus.

Sinusundan ito ng Pagpapahayag ng Salita ng Diyos, kung saan maririnig ang propesiya ni Isaias tungkol sa Lingkod na Nagdurusa, na nagpapakita ng pag-aalay ng sarili alang-alang sa kaligtasan ng marami. Itinatampok din ang mahabang salaysay ng Pasyon mula sa Ebanghelyo ni San Juan, na masusing naglalarawan ng paghihirap, pagpapakasakit, at kamatayan ni Hesus. Sa homiliya, ibinahagi ni Rev. Fr. Kristoffer Ma. Omandam, OSM na, “Ang pagluluksa ng Inang Simbahan sa kamatayan ni Kristo ay katulad ng pamilya na namatayan at nagluksa sa miyembro ng pamilya,” na nagpapaalala sa atin na ang pagdurusa ni Kristo ay hindi lamang isang pangyayari sa kasaysayan kundi isang personal na karanasan ng pagmamahal at pagkawala.

Kasunod nito ang mahabang Panalangin ng Bayan. Sa bahaging ito, ipinapanalangin ng Simbahan ang iba’t ibang pangangailangan ng mundo, mula sa Santo Papa, sa mga pinuno ng bayan, sa mga nagdurusa, hanggang sa lahat ng sangkatauhan. Ipinapakita nito na ang bunga ng Krus ay para sa lahat, at walang sinuman ang hindi saklaw ng awa at pagliligtas ng Diyos.

Isa sa pinakatampok na sandali ng pagdiriwang ay ang unti-unting paglalantad ng Krus, kung saan inaawit ang paanyaya sa mga mananampalataya na sambahin ito. Ang Krus, na dating tanda ng kahihiyan, ay naging sagisag ng tagumpay at pag-ibig. Sa huling bahagi, tinatanggap ng mga mananampalataya ang Banal na Komunyon, bilang pakikiisa kay Kristo na nag-alay ng Kanyang sarili. Sa katahimikan ng Biyernes Santo, ang bawat ritwal ay paanyaya na magnilay, sumamba, at magpasalamat sa dakilang pag-ibig ng Diyos.